سورانه

ز دور عمر ، نکو روزگارِ تحصیل است به از بهار طبیعت ، بهار تحصیل است

به از سپیدی صبح بطالت است ای دل سیاهیی که به شب های تار تحصیل است

هزار تیر بلا را به سینه بنشاند کسی که عاشق روی نگار تحصیل است

خوش است زمزمه بحث علم آموزان خوش آن ترانه که در مرغزار تحصیل است

خوشا کتاب انیس و خوشا کتاب جلیس خوشا قلم که بدو اعتبار تحصیل است

تو قدر وقت نشناس و جوانی استاد که لطف غیب ، مددکار کار تحصیل است